Een alarmerend signaal uit de ouderenzorg

Een dood die pas uren later wordt opgemerkt

Meerdere zorgverleners vertellen dat bewoners soms alleen overlijden op hun kamer, zonder dat er iemand bij is. In sommige gevallen zou het overlijden pas uren later worden ontdekt, tijdens een volgende ronde of bij het uitdelen van medicatie. Vooral ’s nachts, wanneer de bezetting minimaal is, is het risico groot.

“Je rent van kamer naar kamer,” vertelt een verzorgende. “Als iemand rustig overlijdt en geen alarm kan indrukken, kan het lang duren voordat iemand het merkt.” Voor collega’s voelt dat als falen, maar volgens hen is het vooral het gevolg van structurele onderbezetting.

Personeel loopt leeg, ervaring verdwijnt

Inspecties die volgens medewerkers uitblijven

Wat de onrust vergroot, is het gevoel dat toezicht tekortschiet. Zorgmedewerkers zeggen dat inspecties vaak worden aangekondigd en dat afdelingen zich dan tijdelijk ‘op orde’ maken. De dagelijkse realiteit zou daardoor grotendeels onzichtbaar blijven.

Er gaan verhalen rond van interne meldingen die niet of nauwelijks worden opgevolgd. Medewerkers vragen zich af hoeveel signalen nodig zijn voordat er daadwerkelijk wordt ingegrepen. “We melden het, we documenteren het, maar het lijkt in een la te verdwijnen,” klinkt het.

Eenzaamheid als stille medeverantwoordelijke

Wat niet wordt gezegd, weegt het zwaarst

Reacties blijven voorzichtig

Bestuurders en beleidsmakers benadrukken dat kwaliteit en veiligheid prioriteit hebben. Tegelijk erkennen zij dat de sector onder druk staat door vergrijzing en personeelstekorten. Concrete antwoorden op de vraag hoe eenzaamheid en onderbezetting structureel worden aangepakt, blijven vaak algemeen.

Voor zorgmedewerkers voelt dat als onvoldoende. Zij vragen niet alleen om extra handen, maar ook om eerlijke erkenning van wat er misgaat.

Een kwestie van waardigheid